Οι έρευνες των ειδικών περιστρέφονται γύρω από ένα παθολογικό είδος προσωπικότητας, που συνδυάζει τρία προβληματικά στοιχεία για τη διαπαιδαγώγηση.
Πρόκειται για τη «Σκοτεινή Τριαδική Προσωπικότητα, Dark Triad Personality, (DTP), η οποία έχει ως κύρια χαρακτηριστικά της: τον Ναρκισσισμό, τον Μακιαβελισμό και την ψυχοπάθεια.
Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά εκδηλώνονται σε αυτούς τους γονείς απέναντι στα παιδιά τους με τις εξής τρεις παρακάτω συμπεριφορές:
Υπερβολική αγάπη για τον εαυτό τους, χειραγώγηση των άλλων, και έλλειψη ενσυναίσθησης.
Με αυτές τις τρεις συνθήκες, οι γονείς DTP, οδηγούνται στο μεγαλύτερο ποσοστό τους σε καταχρηστικές σχέσεις με τα παιδιά τους. Το αποτέλεσμα των παθογόνων αυτών σχέσεων είναι, πρώτον οι γονείς DTP, να χρησιμοποιούν τα παιδιά τους, σε κάθε επίπεδο, και αθροιστικά τα παιδιά τους να μην μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους, και να παραμένουν ακινητοποιημένα σε πολλά επίπεδα.
Σύμφωνα με την Perpetua Neo, ψυχολόγο και θεραπευτή που μελετά τις περιπτώσεις DTP, “οι ναρκισσιστές, οι αυταρχικοί και οι κοινωνιοπαθείς δεν έχουν την αίσθηση της συμπάθειας, και δεν θα την αναπτύξουν, με αποτέλεσμα να μην μπορούν ποτέ να αγαπούν κανένα”.
Και το πλέον σοκαριστικό είναι, ότι αυτό δεν αλλάζει, όταν έχουν παιδιά και γίνονται γονείς.
Αυτό εξηγείται, γιατί σύμφωνα με μελέτες, δεν υπάρχει πρωταρχικό ένστικτο για την προστασία και ενθάρρυνση των απογόνων τους, επειδή δεν θεωρούνται από αυτούς ξεχωριστές οντότητες. Θεωρούνται απλώς ένα εργαλείο τους.
Συμπληρώνοντας η ψυχολόγος Neo, υποστηρίζει ότι οι DTP τείνουν να βλέπουν τα παιδιά τους ως επέκταση τους εαυτούς τους και κατοχή τους. Και πρόσθεσε, ότι «έτσι, αντί να λένε, θα σας γαλουχήσω για να μπορέσετε να μεγαλώσετε για να είστε εκπληκτικοί άνθρωποι, που εσείς θέλετε να είστε, λένε, πρέπει να μεγαλώσετε και να το κάνετε έτσι ώστε να είστε το τρόπαιο μου».
Οι γονείς DTP και οι καταχρηστικές σχέσεις που αναπτύσσουν με τα παιδιά τους λειτουργούν εντελώς αποθαρρυντικά και αρνητικά για τη ζωή των παιδιών, αφού ένα ακόμα στοιχείο που τους καθιστά υπαρκτούς είναι ότι αργούν πολύ χρονικά, να γίνουν αντιληπτοί από τα ίδια τους τα παιδιά, ή και ακόμα ελλοχεύει ο κίνδυνος να μην γίνουν και ποτέ αντιληπτοί από εκείνα. (συνεχίζεται).