Η Μαρία Σιώζου είναι ένα από τα πρόσωπα που έχει σημειώσει τη δική της πορεία στη δημοσιογραφία και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στο τηλεοπτικό κοινό.
Με δύο μεταπτυχιακά και πέντε ξένες γλώσσες, δε σταματά να θέτει νέους στόχους και πάντα να προσπαθεί για το καλύτερο.
Είστε από τα πρόσωπα που ο κόσμος έχει ταυτίσει με το δελτίο ειδήσεων. Πώς προέκυψε για εσάς ο κόσμος της δημοσιογραφίας;
Ξαφνικά θα έλεγα, αλλά απολύτως συνειδητά. Δεν ήμουν από αυτούς που είχαν όνειρο ζωής να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία, ούτε προέρχομαι από δημοσιογραφική οικογένεια. Ωστόσο, στο σπίτι πάντα παρακολουθούσαμε δελτία ειδήσεων. Ήμουν ήδη φοιτήτρια στη Φιλοσοφική Αθηνών, όταν μού μπήκε η ιδέα να γίνω δημοσιογράφος, ότι θέλω να κάνω κάτι που να το θεωρώ σημαντικό και σπουδαίο. Και για μένα η Δημοσιογραφία είναι σπουδαία. Ενημερώνει, αποκαλύπτει, ψυχαγωγεί, επιμορφώνει, συνεισφέρει στο δημόσιο διάλογο. Έτσι, πήρα πρώτα το πτυχίο της Φιλοσοφικής και μετά της Δημοσιογραφίας, αλλά μέσα μου είχα ήδη επιλέξει τη δημοσιογραφία. Έκτοτε δεν το έχω μετανιώσει.
Περιγράψτε μου την πιο αμήχανη στιγμή που έχετε ζήσει στον τηλεοπτικό αέρα που να σας έφερε σε άβολη θέση.
Ήταν μία αστεία στιγμή, πριν από μερικά χρόνια. Εκφωνούσα μία αθλητική είδηση για τον ποδοσφαιριστή Τιερί Ανρί και αντί για Ανρί είπα αρνί. Μόλις κατάλαβα τι είπα, ήθελα να βάλω τα γέλια. Εκείνη τη φορά, νομίζω ότι εκφώνησα τις αθλητικές ειδήσεις έχοντας συνεχώς ένα μεγάλο χαμόγελο!
«Να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Να προσπαθείς για το καλύτερο και πάντα να προχωράς, με όση ορμή υπάρχει μέσα σου» ήταν το σύνθημα που δώσατε στη φετινή καμπάνια της ΕΡΤ. Για εσάς ποιο είναι -μέχρι στιγμής- το peak της επαγγελματικής σας πορείας;
Το σύνθημα αυτό είναι κάτι που με εκφράζει, γιατί ποτέ δεν επαναπαύομαι και πάντα προσπαθώ να βελτιώνομαι σε ό,τι κάνω, δίνοντας τον καλύτερο μου εαυτό. Αυτή την περίοδο βρίσκομαι στη δημόσια τηλεόραση και κάνω κάτι που αγαπώ πολύ. Τα θετικά σχόλια που εισπράττω από τον κόσμο, μού δίνουν δύναμη. Θα έλεγα λοιπόν ότι το αποκορύφωμα ήταν η κάλυψη των επεισοδίων στο Καπιτώλιο, στις ΗΠΑ, στις 6 Ιανουαρίου, όταν μπήκα στο στούντιο στις 22:00 το βράδυ και βγήκα στις 05:00 τα ξημερώματα. Η ΕΡΤ κάλυψε από την πρώτη στιγμή τα γεγονότα και όλο το δυναμικό της, δημοσιογράφοι και τεχνικοί, ήταν επί ποδός καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Επιπλέον, η ΕΡΤ είναι το μόνο κανάλι στη χώρα που έχει νυχτερινό δελτίο ειδήσεων. Χαίρομαι που ανήκω κι εγώ στο δυναμικό της δημόσιας τηλεόρασης, και μάλιστα σε μία χρονική περίοδο κατά την οποία σύμφωνα με έρευνες κερδίζει συνεχώς σε αξιοπιστία και ενισχύει εντυπωσιακά το πρόγραμμα της.
Ποια είναι τα κριτήρια για εσάς, για να κάνει κάποιος το όνειρό του επάγγελμα;
Ό,τι κι αν επιλέξει κανείς, θα πρέπει να το αγαπά. Αναπόφευκτα κάποια στιγμή, όλοι θα νιώσουμε απογοήτευση ή κούραση ή ρουτίνα γι’ αυτό που κάνουμε. Νομίζω ότι η ικανοποίηση που εισπράττουμε μέσα από τη δουλειά μας αποτελεί το ισχυρότερο κίνητρο, για να συνεχίζουμε δημιουργικά και με επιτυχία.
Τον τελευταίο μήνα, οι καταγγελίες έρχονται σωρηδόν από ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου. Θεωρείτε ότι κάτι ανάλογο θα έπρεπε να γίνει στον χώρο της Δημοσιογραφίας ή για πολλούς παράγοντες αυτό είναι αδύνατον να συμβεί;
Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Θεωρώ ότι τέτοια φαινόμενα μπορεί να υπάρχουν οπουδήποτε και ο χώρος της δημοσιογραφίας δεν αποτελεί εξαίρεση. Κανένας χώρος δεν είναι πιο «καθαρός» ή πιο «βρώμικος» από τον άλλο. Τέτοια φαινόμενα θα πρέπει να εξαλειφθούν. Είναι τρoμερό να τραυματίζονται ψυχές, επειδή κάποιοι έχουν το θράσος και την εξουσία να ασκούν σεξουαλική ή ψυχολογική βία. Βρισκόμαστε, νομίζω, ακόμα στην αρχή μίας μεγάλης αλλαγής σε αυτόν τον τομέα. Είναι σημαντικό που άνοιξαν τα στόματα, γιατί στο μέλλον θα είναι πιο δύσκολο να μένουν κλειστά και να αποσιωπούνται τέτοιες συμπεριφορές.
Πολλοί άνθρωποι υποστεί σεξουαλική και ψυχολογική βία στους εργασιακούς τους χώρους, ωστόσο οι ίδιοι δεν είναι στα φώτα της δημοσιότητας. Πώς το Κράτος και τα Μέσα θα έπρεπε να μεριμνήσουν και για αυτές τις ψυχές;
Χρειάζεται πολύ προσεκτικός χειρισμός. Τα Μέσα θα πρέπει να προσεγγίζουν τόσο τα θέματα όσο και τα θύματα με μεγάλη ευαισθησία και κατανόηση, γιατί χρειάζεται πολύ θάρρος για να μιλήσει κάποιος δημόσια για μία τέτοια εμπειρία, που συνήθως είναι τραυματική. Το Κράτος –ακόμα και οι ίδιες οι επιχειρήσεις- έχουν ευθύνη να προστατεύσουν τους εργαζόμενους. Είναι σημαντικό να φύγουμε από τη λογική «μήπως εγώ το προκάλεσα, μήπως εγώ φταίω, ή θα θέσω σε κίνδυνο τη δουλειά μου αν μιλήσω, ή θα στιγματιστώ». Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων είναι η πρόληψη. Η υιοθέτηση κωδίκων συμπεριφοράς μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Σεμινάρια κατάρτισης για το προσωπικό, η περιοδική υπενθύμιση στους χώρους εργασίας ότι τέτοιες συμπεριφορές δε θα γίνονται ανεκτές, η παροχή εγγυήσεων ότι τυχόν καταγγελίες θα αντιμετωπιστούν με απόλυτη εχεμύθεια, ότι τα θύματα δε θα υποστούν κυρώσεις, είναι κάποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Τα τελευταία χρόνια, μεγάλη μερίδα κόσμου εκφράζεται αρνητικά –και υβριστικά πολλές φορές- χαρακτηρίζοντας τους δημοσιογράφους ως «πουλημένους». Πως μπορεί να διορθωθεί το προφίλ τους απέναντι στον κόσμο;
Ευθύνη του δημοσιογράφου είναι να παραμένει αποστασιοποιημένος, αμερόληπτος και δίκαιος απέναντι σε όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές μίας είδησης. Και νομίζω ότι αυτό περιμένει ο κόσμος από εμάς. Ωστόσο, είναι σαφές ότι είναι άλλο πράγμα η είδηση –η οποία πρέπει να παρουσιάζεται πάντα με αντικειμενικότητα- και άλλο πράγμα ο σχολιασμός της είδησης–όπου ο δημοσιογράφος εκφράζει την προσωπική του άποψη. Τελικός κριτής είναι πάντα ο αναγνώστης, ο τηλεθεατής, ο ακροατής, τούς οποιους όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε.