Συνηθίζουμε να πιστεύουμε πως αυτό που κρατάει μια σχέση είναι ο έρωτας ή η αγάπη, μα αυτό που στα αλήθεια κρατάει μια σχέση είναι η εμπιστοσύνη.
Γιατί η ασφάλεια που παρέχει η λέξη αυτή, κλείνει μέσα τις άλλες πολύ σημαντικότερες, όπως ο σεβασμός, η εκτίμηση, η ειλικρίνεια.
Όταν αρχίζει να κλονίζεται η εμπιστοσύνη, αργά ή γρήγορα μαθαίνουμε πως χωρίς ειλικρίνεια καμία σχέση δεν κρατάει πολύ. Πως το ψέμαροκανίζει σιγά σιγά τη σχέση και το πως όσο πιο πολλά συναισθήματα υπάρχουν στη σχέση αυτή, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος η απογοήτευση, το αίσθημα της προδοσίας για εκείνον που γίνεται αποδέκτης του ψέματος.
Κάποιος όμως που συνηθίζει να χρησιμοποιεί το ψέμα στις σχέσεις του, φανερώνει ξεκάθαρα πως αυτό διέπει και την προσωπική του σχέση, αυτή με τον εαυτό του. Γι’ αυτό όσες φορές κι αν συγχωρέσεις κάποιον που σου έχει φερθεί με ασυνέπεια σου έχει πει ψέματα και έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη σου ξανά και ξανά, εκείνος δεν θα πάψει να το κάνει, γιατί απλά δεν ξέρει πως να είναι αληθινός, πρώτα πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό.
Η ειρωνεία είναι, πώς τη στιγμή που εκείνος/η επιλέξει(ίσως) να πει την αλήθεια, να έχει έρθει ήδη το τέλος της σχέσης. Και τότε είναι που αντιλαμβανόμαστε ότι το ψέμα είναι αρκετό, όταν επαναλαμβάνεται, να κλονίσει σε βάθος χρόνου την εμπιστοσύνη του άλλου. Έτσι φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας ή και ακόμα η αγάπη, όταν συνδέονται με το ψέμα και την ασυνεπή συμπεριφορά δεν φθάνουν για να προσφέρουν σε μια σχέση εξέλιξη και βάθος χρόνου.
Η εμπιστοσύνη πηγάζει από τον αυτοσεβασμό και την αυτοεκτίμηση, που έχει το ίδιο το άτομο πρώτα από όλα σε σχέση με τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι γνωστό πως κανείς δεν μπορεί να δώσει σε κάποιον άλλον κάτι που δεν διαθέτει πρώτα από όλα ο ίδιος για τον ίδιο του τον εαυτό. ‘Έτσι, λοιπόν συμπεραίνουμε ότι μπορούμε να οδηγηθούμε σε μια υγιή σχέση, όταν αρχικά εμείς οι ίδιοι έχουμε αυθεντικότητα πρώτα από με τον ίδιο μας τον εαυτό.