Για την κατάθλιψη, πρώτη φορά, τού μίλησε φευγαλέα, κάποιος κοινός γνωστός, που ο ίδιος ασχολείτο με την Ψυχολογία από hobby.
Ήταν η πρώτη φορά, που άκουσε τον όρο κατάθλιψη, και η πρώτη αίσθηση ότι μπορεί και να τον αφορά. Αργότερα, μετά, από μια κρίση πανικού, που με οδήγησε στο νοσοκομείο, και έχοντας επαφή με έναν ψυχίατρο, άκουσε για πρώτη φορά την διάγνωση «Κατάθλιψη».
Η πρώτη μου αντίδραση, όταν μου είπε, ότι είμαι καταθλιπτικός ήταν “τι μου λες τώρα; Καλά, εντάξει” .Ήμουν εντελώς αρνητικός στο να δεχτώ αυτό που μου έλεγε κι ας ένιωθα ότι δεν ήμουν καλά. Για λόγους που ακόμα και σήμερα παραμένουν μυστήριο για μένα, χρειάστηκε δυο ολόκληρα χρόνια για να δώσω αληθινή σημασία στη διάγνωση του. Μου ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι είχα κατάθλιψη. Σαφώς το σκεφτόμουν, αλλά το έδιωχνα από το μυαλό μου. Ήξερα ότι δεν είμαι καλά, θεωρούσα όμως, ότι όλα είναι στραβά και γι’ αυτό ήμουν σε αυτή την κατάσταση.
«O ύπνος μου ήταν ταραγμένος, ένιωθα μονίμως κουρασμένος ακόμα και όταν δεν έκανα τίποτα, με το ζόρι πήγαινα στη δουλειά και έλεγα, πάλι τα ίδια!». Αν δεν υπήρχαν βιοποριστικοί λόγοι, δεν θα πήγαινα καν στο γραφείο. Επίσης κάπνιζα περισσότερο, έπινα περισσότερο, έτρωγα ολοένα και πιο πολύ.
Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι είχαν αρχίσει να χάνουν το νόημα τους όσα μου έδιναν χαρά και ευχαρίστηση. Ενώ, ας πούμε, το να βγω με ένα φιλικό ζευγάρι, να πάμε για σινεμά ήταν το πιο ευχάριστο πράγμα για μένα, άρχισε να μη μου δίνει χαρά πια. Σλόγκαν μου έγινε «το δεν έχει νόημα», γιατί να βγω, και να βγω, τι θα αλλάξει τη ζωή μου; Πάλι χάλια θα είμαι όταν γυρίσω σπίτι και χειρότερα. Πουθενά, δεν μπορούσα πια να βρω χαρά.
Μπαίνοντας αρχικά σε αυτό το φαύλο κύκλο σκέψεων, και πράξεων μετά, η ζωή του περιορίστηκε σε πολύ συγκεκριμένες δραστηριότητες, σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, οι κοινωνικές επαφές μειώθηκαν σχεδόν εξ ’ολοκλήρου, και η θλίψη κυρίευε την ύπαρξη του.