Ο Γιάννης Ζουγανέλης αντιμετώπισε το bullying με το χιούμορ του.
«Είμαι ένα παιδί που μεγάλωσε σε πολύ καλές συνθήκες με τρομερή εκπαιδευτική ωριμότητα από τους γονείς μου, που ήταν κωφάλαλοι. Αντιμετώπισα τρομερό κοινωνικό ρατσισμό εξαιτίας του θέματος των γονιών μου, ενώ με αποκαλούσαν στραβοκάνη επειδή είχα ένα πρόβλημα στα πόδια μου και φορούσα ειδικά παπούτσια. Ομως δεν μάσησα, τους αντιμετώπιζα με όπλο μου το χιούμορ», θυμάται ο Γιάννης Ζουγανέλης για τον λεκτικό εκφοβισμό που δέχτηκε στα παιδικά του χρόνια. Στο γυμνάσιο πέρασε στην αντεπίθεση προκειμένου να επέλθει η ισορροπία: «Στο 8ο Γυμνάσιο Αρρένων, το 1968, δημιουργήσαμε μια συμμορία για να υπερασπίζουμε όλα τα αδύνατα παιδιά που υφίσταντο επιθέσεις – ο ψηλός στον κοντό, ο ογκώδης στον πιο αδύναμο. Μπαίναμε και σπάγαμε κεφάλια. Αυτό δεν ήταν bullying, αλλά φέρναμε την ισορροπία. Επίσης, αντιμετωπίσαμε με τον ίδιο τρόπο την επιθετικότητα που εισπράξαμε από χουντικούς καθηγητές, οι οποίοι εκφόβιζαν, συνεπικουρούμενοι ακόμη και από οικογένειες συντηρητικών. Δυστυχώς το ελληνικό κράτος δεν υπερασπίστηκε ποτέ τον αδύναμο, αλλά έριχνε νερό στον μύλο του εκφοβισμού».