Στο περιοδικό ΕΓΩ μίλησε ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης και με το καυστικό λέγειν που τον χαρακτηρίζει διατύπωσε τη γνώμη του για τα πρόσωπα της TV ενώ δεν δίστασε να μιλήσει και για τη δική του κατάθλιψη.
Ελένη Μενεγάκη…
Η Ελένη έχει αρχίσει πια να επαναλαμβάνει τα τρικ της. Βέβαια, λειτουργεί υπέρ της το γεγονός πως οι υπόλοιποι αντί να της απαντήσουν, την αντιγράφουν. Ένα επιτυχημένο πρότυπο όμως δεν το αντιγράφεις, αλλά του απαντάς. Αυτό είναι το πρόβλημα της ελληνικής τηλεόρασης.
Έκανε κάτι που με ενόχλησε και εκεί διέκοψα κάθε σχέση. Είχα καλές αναμνήσεις και συναισθήματα για την Ελένη, χωρίς όμως να έχουμε ούτως ή άλλως κοινά σημεία. Δεν μας συνδέει κάτι.
Δούκισσα Νομικού…
Αν ο ρόλος στο θέατρο απαιτεί να περιφέρεται απλώς μια ωραία γυναίκα, θα έπρεπε όντως να πάρουν μια όμορφη κοπέλα. Αν είναι πιο σύνθετος, μακάρι να έχει ταλέντο. Την έχω δει στο Dancing With The Stars και δεν τη βρίσκω ιδιαίτερα πειστική στο λόγο. Δεν ξέρω καν αν είναι τόσο σπουδαία παρουσιάστρια, αλλά είναι οπωσδήποτε μια πολύ ωραία γυναίκα.
Η επιστροφή της Άννας Δρούζα…
Έχω ακούσει πολύ χειρότερα πράγματα τα τελευταία χρόνια, άρα θα το αντέξω και αυτό. Άλλωστε η Ελλάδα τον τελευταίο καιρό έχει περάσει πολλά.
Γιώργος Λιάγκας…
Δεν έχω να πω κάτι ιδιαίτερο, γιατί δεν έχω παρακολουθήσει πολύ αυτό το πρωινό. Μου δίνει την εντύπωση ότι περισσότερο προσπαθεί να μιμηθεί αυτά που έχει ακούσει ότι γίνονται συνήθως σε τέτοιου είδους προγράμματα, παρά να φτιάξει ένα δικό του προσωπικό τύπο. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι ακόμη λέει τις ειδήσεις Σαββατοκύριακου στο Star. Δεν έχει ψάξει να βρει έναν καινούργιο εαυτό. Απλώς αυτό έχει επιτυχία και για αυτό το κρατάει.
Κωνσταντίνος Ρήγος…
Έχει γεμίσει ο χώρος ανθρώπους που υποτίθεται ότι κάνουν τη δουλειά τους, ενώ δεν κάνουν καμία δουλειά… Ο Κωνσταντίνος Ρήγος εμφανίζεται ξαφνικά να σκηνοθετεί. Δεν είναι καλός καν ως χορευτής. Καταστρέφει το “Καμπαρέ”, που για να πετύχεις κάτι τέτοιο, πρέπει να κατεβάσεις τα φώτα την ώρα της παράστασης.
Η κατάθλιψη…
Πέρασα νευρική ανορεξία λόγω της κατάθλιψης. Έφτασα στο όριο να πεθάνω. Διήρκησε δυόμισι χρόνια. Είχα φτάσει 50 κιλά. Όταν φτάνεις σε αυτή την κατάσταση, αποφασίζεις αν θες να ζήσεις ή να πεθάνεις. Εγώ επέλεξα να ζήσω.