Η πρόκληση στη θεραπεία δεν είναι να μάθουμε για το παρελθόν μας, αλλά να μάθουμε πώς το παρελθόν μας ζει ακόμα στο παρόν μας και μας επηρεάζει υποσυνείδητα.
Γνωρίζουμε ότι τα δυσάρεστα γεγονότα του παρελθόντος μας, θα πρέπει να τα αφήνουμε πίσω μας και να τα ξεχνάμε, σωστά;
Δεν θέλω να χαραμίσω το χρόνο μου σκαλίζοντας το παρελθόν, είναι μια κοινή αποφυγή που συναντάται στους θεραπευόμενους. Στην πραγματικότητα, από πολλές απόψεις η ενήλικη ζωή μας εμπλουτίζεται και περιορίζεται από τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις μας της παιδικής μας ηλικίας. Η ζεστασιά της αγάπηςτης μητέρας αποτελεί πρότυπο για τη μελλοντική μας τρυφερότητα. Ο πόνος και τα τραύματα που προκαλούνται από ένα ψυχρό, αδιάφορο γονέα επισκιάζουν τις μεταγενέστερες στενές μας σχέσεις. Η κακοποίηση στην παιδική ηλικία δηλητηριάζει την αυτοεκτίμηση των ενηλίκων και αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης χρόνιων ασθενειών. Η πρόκληση στη θεραπεία δεν είναι να μάθουμε για το παρελθόν μας, αλλά να μάθουμε πώς το παρελθόν μας ζει ακόμα στο παρόν μας και πως μας επηρεάζει υποσυνείδητα.
Η ομορφιά της ψυχοθεραπείας-συμβουλευτικής είναι ότι επιτρέπει στον θεραπευόμενο να ανακαλύψει τους τρόπους με τους οποίους οι εμπειρίες του παρελθόντος παραμένουν ζωντανές. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της συναρπαστικής εμπειρίας της μεταβίβασης, αναγνωρίζοντας δηλαδή ότι σχετιζόμαστε με τους θεραπευτές μας με τρόπο που σχετιζόμασταν με τους ενήλικες φροντιστές μας ως παιδιά. Αρκετά συχνά παρατηρούμε επίσης μέσω της μεταβίβασης ότι αντιμετωπίζουμε τους θεραπευτές μας όπως εμείς οι ίδιοι θεωρούσαμε ότι μας αντιμετώπιζαν ως παιδιά. Μέσα δηλαδή από την υπάρχουσα θεραπευτική σχέση καθρεφτίζονται πολλά κομμάτια μας, κρυμμένα, όπου η θεραπευτική σχέση από μόνη της να αναδεικνύει.
Τα ερωτήματα λοιπόν γιατί νιώθω έτσι; ή γιατί υποφέρω από κρίσεις πανικού; Ή γιατί δεν κοιμάμαι καλά; μπορούν να βρουν τις απαντήσεις τους όχι μόνο λαμβάνοντας ένα χάπι, αλλά δουλεύοντας τελικά εμένα τον ίδιο, τον ίδιο μου τον ευατό.