«Για να είναι καλός ο έρωτας, πρέπει, θαρρώ, να ταράζει την καρδιά, να τεντώνει τα νεύρα, να αναστατώνει το μυαλό, πρέπει να είναι -πως να το πω; επικίνδυνος ακόμα και εγκληματικός, σχεδόν βέβηλος, να αποτελεί μια μορφή προδοσίας. Θέλω να πω πως χρειάζεται να υπερνικήσει ιερά εμπόδια , να παραβεί νόμους, αδελφικούς δεσμούς, όταν ο έρωτας είναι ήσυχος, εύκολος χωρίς κινδύνους, νόμιμος, είναι άραγε έρωτας;»
Γκύ Ντε Μωπασάν
Για τη Δώρα και τον Μ ήταν έρωτας και μάλιστα ένας έρωτας παράνομος. Γνωρίστηκαν σε ένα πάρτι της εταιρείας λόγω Χριστουγέννων. Η Δώρα μόλις είχε προσληφθεί και το πάρτι το είδε σαν μια ευκαιρία να γνωρίσει καλύτερα τους νέους συναδέλφους της. Το μπαράκι ήταν ασφυκτικά γεμάτο όταν μπήκε και στολισμένο χριστουγεννιάτικα. Η ατμόσφαιρα γιορτινή, ζεστή και χαρούμενη. Δεν ήξερε κανέναν αλλά τα μάτια της καρφώθηκαν σε έναν τύπο με γκρίζα μαλλιά, γοητευτικό πρόσωπο γύρω στα σαράντα πέντε. Την κοίταξε και αυτός. Σηκώθηκε αμέσως και την πλησίασε. Μετά τις συστάσεις και τα τυπικά τους βρήκε το ξημέρωμα να πίνουν και να μιλάνε. Έτσι άρχισαν όλα, απλά και ρομαντικά αλλά η συνέχεια ήταν διαφορετική.
Ήταν και οι δύο παντρεμένοι. Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να προχωρήσουν. Η δυνατότητα να βρεθούν εκτός δουλειάς ήταν περιορισμένη, οι ώρες που κλέβανε για να είναι μαζί, λίγες. Η Δώρα μου εξήγησε ότι τίποτα δεν είχε σημασία για αυτήν από τη στιγμή που τον γνώρισε, ούτε τα παιδιά της, ούτε οι γονείς της ούτε και ο κόσμος. Με διαβεβαίωσε ότι το ίδιο αισθανόταν και αυτός, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Στην πορεία της σχέσης απαιτούσε να τον βλέπει περισσότερο, άρχισε να του κάνει σκηνές όταν μίλαγε με κάποια συνάδελφο στην εταιρεία, τον έπαιρνε τηλέφωνο για να τον τσεκάρει. Περνούσε από το σπίτι του να δει αν ήταν εκεί το αυτοκίνητο του και τον πίεζε να χωρίσει.
– Αν με αγαπούσε θα χώριζε. Εγώ ήμουν έτοιμη να φύγω μαζί του αλλά αυτός ήταν βολεμένος.
– Αυτός τι έκανε για σένα, την ρώτησα.
– Τα πάντα μέχρι την στιγμή που έμπαινε σπίτι του. Μετά δεν υπήρχα. Δεν σήκωνε τα τηλέφωνα, δεν έβγαινε ούτε στο μπαλκόνι από φόβο μην με δει και του κάνω νόημα να βγει για να μιλήσουμε. Η δικαιολογία ήταν ότι δεν ήθελε να δώσει αφορμές στη γυναίκα του γιατί θα έχανε τα παιδιά του.
Ένας άντρας δύο πρόσωπα. Το απόλυτο πάθος όταν ήταν μαζί της, ο τέλειος σύζυγος και πατέρας όταν ήταν με την οικογένεια του. Μέχρι την απόπειρα αυτοκτονίας της Δώρας παίχτηκαν πολλά σκηνικά.
-Η Συμπεριφορά του με τρέλανε. Ανακάλυψα ότι κοιμόταν και με μια άλλη συνάδελφο, παραβίασα το κωδικό του και άκουσα τις συνομιλίες στον τηλεφωνητή του κινητού του. Κοιμόταν και με την γυναίκα του. Μέτα από όλα αυτά δεν ήξερα τι έκανα.
Ένα βράδυ πήγα στο σπίτι του και τα είπα όλα στη γυναίκα του, ήταν μπροστά και η κόρη του.Δεν με ένοιαζε. Αυτός έγινε έξαλλος, άρχισε να με βρίζει, πήγε να με χτυπήσει. Της ορκιζόταν ότι ήμουν τρελή και να μην με πιστεύει.Έφυγα από το σπίτι μου και πήγα σε ένα ξενοδοχείο. Τον πήρα τηλέφωνο και δεν απάντησε πάλι. Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα να τον έχω δικό μου. Την άλλη μέρα στο γραφείο με κάλεσε ο Διευθυντής για να μου ανακοινώσει την απόλυση μου. Είχε βάλει το χεράκι του για να με απολύσουν. Έτσι έγινε η απόπειρα πήγα στο μπάνιο και έκοψα τις φλέβες μου. Το ξυράφι το είχα μέσα στη τσάντα μου για να τον απειλήσω κάποια στιγμή που θα του ξαναέλεγα να χωρίσει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα σκοπό να κάνω κακό στον εαυτό μου. Ξύπνησα στο νοσοκομείο. Λυπάμαι για την τύχη μου. Κλαίω για μένα και θυμώνω.
Όταν μια ιστορία «αγάπης» φτάνει μια γυναίκα κοντά στο θάνατο κρύβει κυρίως άλυτα προβλήματα στη σχέση με τον εαυτό μας. Για να είναι καλός ο έρωτας, χρειάζεται να είναι ανάλογος. Ανάλογος στα συναισθήματα και στις συμπεριφορές. Για να είναι καλός ο έρωτας χρειάζεται να έχει θάρρος. Θάρρος και ειλικρίνεια να πεις στον άλλον/η που κάποτε παντρεύτηκες η είχες σχέση ότι τελείωσε αυτό που είχατε. Η ιστορία της Δώρας δεν ήταν θέμα τύχης, ήταν θέμα επιλογής. Δεν ήταν έρωτας αλλά εμμονή. Δεν είχε ούτε αναλογία, ούτε θάρρος, ούτε ειλικρίνεια, παρά μόνο εκδικητικότητα και εγωισμό. Είχε πολλά δικά της προσωπικά κενά. Η νευρωτική ανάγκη για αγάπη και επιβεβαίωση την οδήγησε σε λανθασμένη επιλογή συντρόφου και συμπεριφορών. Ποτέ ο άλλος δεν θα καλύψει τα δικά μας συναισθηματικά κενά. Χρειάζεται να το κάνουμε μόνοι μας, από αγάπη για τον εαυτό μας. Σκεφτείτε το!