Οι ιστορίες των κινουμένων σχεδίων που περιλαμβάνουν σκηνές βίας, βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο των συζητήσεων και των διαφωνιών. Από τις εκατοντάδες μελέτες που αναλύουν το εν λόγω θέμα, παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από το κείμενο της Χαράς Καραμήτσου στο «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής, που αναφέρεται σε έρευνες οι οποίες μιλούν για ενδυνάμωση της επιθετικότητας του παιδιού και για την απευαισθητοποίηση του στο αίσθημα του πόνου και του θανάτου.
Στον φανταστικό χώρο των προγραμμάτων, ο θεατής μπορεί να δει ιστορίες στις οποίες όλα είναι δυνατά. Ήρωες που εκπροσωπούν το κακό και ξεφεύγουν εύκολα, καθώς και θύματα που δεν αυτοτραυματίζονται. Στοιχεία που δεν συναντάμε εύκολα στην πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον δρα Γουέιν Γουόρμπαρντον του Πανεπιστημίου Μακουάρι στο Σίδνεϋ, τα παιδιά ύστερα από 20 λεπτή παρακολούθηση, υπό τις συνθήκες που αναφέραμε, μαθαίνουν να μην εκτιμούν – σέβονται την ανθρώπινη ζωή.
Σε αντίθεση, ο καθηγητής ψυχολογίας Τζόναθαν Φρίντμαν του Τμήματος Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, υποστηρίζει πως η «έκθεση» των παιδιών στη βία δεν τα επηρεάζει ουσιαστικά και έδωσε ως παράδειγμα και τα ιαπωνικά κινούμενα που είναι ακόμα πιο βίαια από τα αμερικανικά. Τέλος ειδικοί πιστεύουν πως οι γονείς δεν θα πρέπει να απαγορεύουν από τα παιδιά τους, τη χρήση της τηλεόρασης, ούτε των βίντεοπαιχνιδιών, απλώς να ορίζουν τα απαραίτητα όρια στη θέαση τους.