Ο πρίγκιπας Γουίλιαμ και η σύζυγός του Κέιτ Μίντλετον μαζί με τα δυο μικρά παιδάκια τους σε μια τρυφερή φωτογράφιση.
Σαν εικόνα από παραμύθι μοιάζει η φωτογραφία αφού η οικογένεια κάθεται στο χορτάρι του σπιτιού τους στο Νόρφολκ και παίζουν όλοι μαζί. Μαζί τους φυσικα δε θα έλλειπε ο καλύτερος φίλος του ο σκύλος Lupo.
Ο πρίγκιπας William μάλιστα παραχώρησε και συνέντευξη στο περιοδικό GQ. O ίδιος μάλιστα γίνεται και εξώφυλλο στο περιοδικό.
«Μου πήρε 20 χρόνια να ξεπεράσω τη θλίψη»
Το πένθος του ήταν διαφορετικό από των υπολοίπων, υποστηρίζει, καθώς όλοι γνώριζαν την ιστορία. «Μου πήρε 20 χρόνια να το ξεπεράσω, να φθάσω σε αυτό το στάδιο που είμαι σήμερα. Ακόμη μου είναι δύσκολο, κάποιες στιγμές γινόταν πολύ ωμό. Δεν ήταν σαν τον πένθος άλλων ανθρώπων, γιατί εν προκειμένω όλοι ήξεραν τα πάντα, ήξεραν την ιστορία, γνώριζαν την ίδια», λέει.
«Θα ήθελα να είχε γνωρίσει την Κέιτ»
Και προσθέτει: «Θα ήθελα να έχω τις συμβουλές της. Θα ήθελα να είχε γνωρίσει την Κέιτ και να βλέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν. Με θλίβει ότι δεν συνέβη αυτό, ότι τα παιδιά δεν θα την γνωρίσουν ποτέ».
«Χρειάζομαι τη σταθερότητα της οικογένειας»
Μιλώντας για τη σημερινή του οικογένεια ο πρίγκιπας Γουίλιαμ εξομολογείται: «Δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου χωρίς τη σταθερότητα που μου προσφέρει η οικογένειά μου. Η σταθερότητα στο σπίτι είναι σημαντική για μένα. Θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου σε ένα ευτυχισμένο, σταθερό, ασφαλή κόσμο. Και αυτό είναι προτεραιότητα και για τους δυο μας, την Κέιτ και εμένα. Θέλω ο Τζορτζ να μεγαλώσει σε ένα πραγματικό, ζωντανό περιβάλλον, δεν θέλω να μεγαλώσει πίσω από τους τοίχους του παλατιού, πρέπει να βγει έξω. Θα παλέψω για να έχουν μια κανονική ζωή».
«Αισθάνομαι το σοκ και τώρα, 20 χρόνια μετά»
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Γουίλιαμ μιλούσε για το θάνατο της μητέρας του. Το είχε κάνει και πριν λίγο καιρό, δημοσίως. Είχε χρειαστεί, μάλιστα, να διακόψει την ομιλία του για ένα λεπτό, για να ηρεμήσει. Όταν πέθανε η Νταϊάνα, ο 15 χρόνων τότε πρίγκιπας. «Το σοκ είναι το σημαντικότερο και ακόμη το αισθάνομαι, 20 χρόνια μετά. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το σοκ δεν μπορεί να διαρκέσει τόσο πολύ, αλλά διαρκεί. Είναι μια στιγμή ηλεκτροσόκ και δεν σε αφήνει ποτέ, πρέπει απλά να μάθεις να την αντιμετωπίζεις.