Ο Γιάννης Πάριος έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα Real και μίλησε μεταξύ άλλων για την απόφαση του να γίνει τραγουδιστής, τις δυσκολίες που βρήκε στον δρόμο του, καθώς και για το ότι στο παρελθόν είχε αμελήσει την υγεία του…
Μεγαλώνατε με την ιδέα ότι κάποτε θα γίνετε επαγγελματίας τραγουδιστής;
Πάντα. Δε σκέφτηκα ότι θα έκανα και τίποτα άλλο στη ζωή μου. Κι ούτε μπορούσα. Θα πείναγα… Αλλά ήμουν σίγουρος ότι θα γίνω τραγουδιστής και ότι θα πετύχω κιόλας. Ακούγεται εγωιστικό αλλά ήταν πρόβλεψη. Είχα μεγάλη εμπειρία. Έψελνα από μικρός στην εκκλησία. Το μεγαλύτερο μουσικό εργαστήρι σπουδής ήταν το αναλόγιο των ναών στην Πάρο.
Ήρθατε στην Αθήνα λέγοντας μέσα σας ότι εδώ πρέπει να βρείτε την άκρη;
Την βρήκα την άκρη στην αρχή, αλλά – δυστυχώς – με διέκοψε ο στρατός… Μετά συναντήθηκα ξανά με τους τρεις μέντορές μου: Τον Γιώργο Κατσαρό, τον Απόστολο Καλδάρα και τον Μάκη Μάτσα. Ήρθα εδώ με μία κάλτσα μαύρη και μία καφέ.
Και κάποια στιγμή όλα πήραν τον δρόμο τους;
Να σου πω κάτι Μάνο μου; Πέρασα δυσκολίες, τίποτα δεν ήταν εύκολο. Τίποτα δε δωρίζεται. Ποτέ δε χάρηκα γιορτές με την οικογένεια μου, πάντα τραγουδούσα για τους άλλους. Θα μου πεις: «Πληρωνόσουν καλά, κύριε». Ναι αλλά και τότε που μπορούσα να αρνηθώ, πάλι δεν έλεγα «όχι» – γιατί θα τα πέρναγα μόνος μου σε μια γωνιά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Είναι της σχολής «Πιο καλή η μοναξιά». Ήταν η δικαιολογία μου. Έβαφα με άσπρη μπογιά το μαύρο μου και γινόταν γκρίζο…. ίδρωσα και μάτωσα στη δουλειά. Θυμάμαι πως όταν είχα ραντεβού με τον κύριο Μάτσα , πήγαινα δυο ώρες πριν και περίμενα έξω από το γραφείο του να έρθει η στιγμή που θα με φωνάξει. Πρέπει να κουραστείς για αυτό που θες να κάνεις. Όλα είναι μες τη ζωή. Για τίποτα δε μετάνιωσα. Κι ούτε κράτησα κακία, κι ας υπήρχαν εκείνοι που σου παίρνουν τα τραγούδια από το στόμα – γιατί είναι πιο καπάτσοι και πιο «λαρτζ» από εσένα.
Έχετε μετανιώσει για κάτι;
Από την υπερευαισθησία μου και την αναβλητικότητα να αντιμετωπίζω εγκαίρως τα θέματα με την υγεία μου, έκοψα δυο φορές το στομάχι μου. Δυο χειρουργεία έχω κάνει για γαστρορραγίες. Κινδύνεψα πολύ αλλά πάντα έλεγα: «Δεν ήρθε η ώρα μου ακόμη. Πιστεύω ότι τους καλούς ανθρώπους οι μαύρες σκέψεις τους εγκαταλείπουν – δε βρίσκουν χώρο ζεστασιά και καρέκλα στο δωμάτιο του μυαλού τους.