Στο περιοδικό ΕΓΩ μίλησε ο ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου, Ανέστης Βλάχος για τις δυσκολίες που είχε στη ζωή του, ποιοι άνθρωποι του λείπουν, τι θα άλλαζε αν γύριζε τον χρόνο πίσω καθώς επίσης αναφέρθηκε και στο ατύχημα με το μάτι του.
Μεταξύ άλλων είπε.
Η ζωή μου δεν ήταν ρόδινη. Αλλά το μόνο που θα ζητούσα, αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα ήταν να ήμουν εγώ καλύτερος άνθρωπος. Να έδινα μεγαλύτερη σημασία στην συντροφικότητα. Η ζωή είναι πολύ σύντομη. Πολλές φορές δεν ασχολούμαστε πολύ με τους άλλους. Κι αυτό είναι λάθος. Νιώθω να μου λείπουν άνθρωποι ιδίως αυτοί που με βοήθησαν. Ο Κακογιάννης, που όταν πήγαινα στο σπίτι του θυμάμαι ότι η μάνα του έβαζε πάντα στο τραπέζι ένα πιάτο φαγητό για μένα. Στον Κούνδουρο χρωστάω πολλά… Στην Λαμπέτη, στον Χόρν… Η Έλλη ήταν που πλήρωσε τότε το νοσοκομείο, με το ατύχημα. Σπούδαζα στη σχολή Σταυράκου και παράλληλα δούλευα ως μπογιατζής. Η ζημιά έγινε από ένα καρφί στην οικοδομή. Έτρεξα για βοήθεια και αντί να μου κάνουν μια ένεση για να σώσουν το μάτι μου με ρωτούσαν για ποια θέση θα πλήρωνα το νοσοκομείο. ΚΙ εγώ δεν είχα να φάω. Αυτή είναι η μοίρα του φτωχού στην Ελλάδα.