Τι σημαίνει ποιοτικός χρόνος;
Είναι αυτός κατά τον οποίο οι γονείς μοιράζονται εμπειρίες με τα παιδιά τους, κάνουν δραστηριότητες από κοινού που αποτελούν πηγή ικανοποίησης για τα παιδιά και συμβάλλουν στην εξέλιξή τους και στην ολόπλευρη ανάπτυξή τους σε όλους τους τομείς, γνωσιολογικό, ψυχοκινητικό και συναισθηματικό.
Υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει να διέπουν αυτή τη συνεργασία, το μοίρασμα εμπειριών γονιών – παιδιών;
Είναι κάποιες βασικές παιδαγωγικές αρχές που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς ούτως ώστε ο χρόνος που περνούν με τα παιδιά τους να είναι ποιοτικός. Μερικές από αυτές είναι οι ακόλουθες:
– Τα παιδιά δεν είναι μικροί ώριμοι. Είναι ξεχωριστές προσωπικότητες με ιδιαίτερο τρόπο σκέψης, διαφορετικό από των ενηλίκων και με αυξημένες συναισθηματικές ανάγκες λόγω του νεαρού της ηλικίας τους.
– Οι γονείς πρέπει να αφιερώνουν στα παιδιά τους χρόνο που να είναι εναρμονισμένος με τους ρυθμούς ανάπτυξης, τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού.
– Θα πρέπει να δημιουργούν περιβάλλον, πλούσιο σε μέσα, υλικά, μαθησιακές εμπειρίες και ευκαιρίες αλληλεπίδρασης με συνομηλίκους και ενήλικες
– Οι δραστηριότητες να εστιάζονται σε όλους τους τομείς ανάπτυξης και να προσαρμόζονται στην ηλικία και τις δυνατότητες του παιδιού για μάθηση
– Στη μικρή ηλικία, φροντίδα και εκπαίδευση είναι αδιαχώριστες για τα παιδιά
– Οι διαδικασίες φροντίδας είναι σημαντικές γιατί μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρίες για θερμή επικοινωνία και ανάπτυξη στενής σχέσης μεταξύ γονιών παιδιών αλλά και ευκαιρίες μάθησης
– Το πρόγραμμα είναι σημαντικό για τα παιδιά γιατί η ρουτίνα αποτελεί πόλο ασφάλειας.
– Το παιγνίδι είναι η πιο αναπτυξιακή δραστηριότητα του παιδιού προσχολικής ηλικίας. Είναι ο φορέας ανάπτυξης και ο τρόπος που τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο.
– Υπάρχουν πολλές μορφές παιγνιδιού: μοναχικό, κοινωνικό, κινητικό, εξερευνητικό, με κανόνες, φανταστικό ή συμβολικό.
– Το φανταστικό ή συμβολικό παιγνίδι είναι η πιο σημαντική μορφή παιγνιδιού κατά την προσχολική ηλικία γιατί λειτουργεί εξισορροπητικά και ψυχοθεραπευτικά. Το παιδί μεταφέρεται από την πραγματικότητα στη σφαίρα της φαντασίας, υποδύεται ρόλους που του απαγορεύουν οι κοινωνικές συμβατικότητες λόγω του νεαρού της ηλικίας του και λυτρώνεται από τις εντάσεις που του δημιουργούν οι κανονισμοί και οι απαγορεύσεις.
– Σύμφωνα με τον Φλουρή (2)
– Από έρευνες έχει διαπιστωθεί ότι το οικογενειακό περιβάλλον συνεισφέρει πολύ περισσότερα στην επίδοση των παιδιών σε σύγκριση με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς. Τα πιο ουσιώδη πρόσωπα του οικογενειακού περιβάλλοντος, οι γονείς με τις στάσεις, τις αξίες και τις προσδοκίες τους αλλά και με τη συμπεριφορά και τις πράξεις τους κατορθώνουν να επηρεάζουν σοβαρά τη σχολική επίδοση και την αυτεπίγνωση των παιδιών τους.
– Οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα ή μοντέλα, ως φορείς κοινωνικοποίησης και ως συνεργοί στο δόγμα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας (self fulfillment prophecy)
– Θα πρέπει να δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά τους να διαμορφώνουν τα ίδια, ως υπεύθυνα άτομα το πρόγραμμα της ημέρας
– Θα πρέπει να επιβλέπουν τη σχολική εργασία και η επίβλεψη πρέπει να εκδηλώνεται ως ενδιαφέρον και ενημέρωση και όχι ως έλεγχος.
– Οι γονείς πρέπει να σέβονται την προσωπικότητα των παιδιών, τις αδυναμίες και τα προβλήματά τους. Πρέπει να δημιουργούν θετικό κλίμα με συνεχή ενθάρρυνση και θετική ενίσχυση για όλα τα επιτεύγματα των παιδιών τους. Αυτή η υποστήριξη προάγει το αυτοσυναίσθημα και την αυτοπεποίθησή τους.
– Όταν τα παιδιά βιώσουν σειρά αποτυχιών δεν πρέπει με κανένα τρόπο να εγκαταλειφθούν με τα αρνητικά συναισθήματα που τους έχουν δημιουργήσει. Οι γονείς πρέπει να είναι υποστηρικτικοί και να δίνουν στα παιδιά ευκαιρίες για επιτυχία σε δραστηριότητες στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους.
– Η ενίσχυση να μην είναι υλική αλλά με χαμόγελο, έκφραση προσώπου και σώματος, λεκτική με επαίνους και επιφωνήματα
– Πρέπει να αποφεύγεται η σύγκριση με άλλα παιδιά. Κάθε παιδί να συγκρίνεται με τον ίδιο τον εαυτό του, τα επιτεύγματα και την πρόοδό του.
– Ο γονιός πρέπει να αφουγκράζεται πρώτα με τη ψυχή και ύστερα με τα αυτιά. Να είναι καλός ακροατής.
Πηγή:www.paidiatros.com