Είναι άξιο λόγου, το γεγονός ότι στην εποχή μας ψάχνουμε τα άτομα που δεν πάσχουν από ένα αυτοάνοσο νόσημα.
Είναι σαν να είναι η μάστιγα του σύγχρόνου ανθρώπου. Μάλιστα, το αξιοπερίεργο είναι ότι με πολύ γρήγορους ρυθμούς ξεφυτρώνουν και νέοι τύποι αυτοάνοσων νοσημάτων, εκ των οποίων χαρακτηρίζονται ως σπάνιοι.
Οι παράγοντες που έχουν μελετήθει για την εύρεση του αιτίου είναι : φάρμακα, ιοί, βακτήρια, ή διατροφικοι, ψυχολογικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Δεν έχει όμως βρεθεί μέχρι σήμερα ερευνητικά ένας από αυτούς τους παράγοντες ως αποκλειστικό αίτιο.
Σύμφωνα με την ιατρική θεωρούνται μια πολυπαραγοντική νόσος. Προσβάλλουν όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικής και μορφωτικής τάξης. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ασθενών που εν τέλει βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αυτοάνοσα, σύμφωνα με το ιστορικό τους, φαίνεται να έχει έρθει η νόσος αυτή ως αποτέλεσμα, μαζεμένου εσωτερικού θυμού.
Οι περισσότεροι ασθενείς αντιμετωπίζουν την ασθένεια τους ως ένα ξεσπάσμα του οργανισμού, μέτα από βαθιά καταπιεσμένα συναισθήματα. Τα συναισθήματα αυτά αφορούν κυρίως συναίσθηματα θυμού, αγανάκτησης και στρες, που δεν εκτονώθηκαν.
Τα αυτοάνοσα λοιπόν νοσήματα έρχονται για να κοιτάξουμε όχι μόνο την σωματική μας, αλλά και την ψυχική μας υγεία. Να ρίξουμε μια λεπτομέρη ματιά μέσα μας, και να ανακαλύψουμε τί είναι αυτό που μας καταπιέζει,τί είναι αυτό που δεν αντέχουμε, τί είναι αυτό που δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να διαχειριστούμε.
Να επαναπροσδιορίσουμε, τί σημαίνει αγαπώ τον εαυτό μου,πέραν του ότι τον φροντίζω, δίνοντας του γνώση, τροφή, απόλαυση,ψυχαγωγία, συντροφιά, καλλωπισμό κτλ. Σημαίνει, ότι προσπάθω να τον γνωρίσω, να αφουγκραστώ τις ανάγκες του,τα θέλω του. Και όλα αυτά προκύπτουν μέσω της αυτογνωσίας, η οποία προκύπτει με την σειρά της μέσω της ενδοσκόπησης.
Τα αυτάνοσα είναι εδώ στη σύγχρονη εποχή, για να δείξει στον “σύγχρονο” άνθρωπο, ότι ξέχασε να φροντίσει την ψυχική του υγεία. Ξέχασε να φροντίσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις προσωπικές, τις φιλικές και τις οικογενειακές. Είναι εδώ για να του θυμίσει, ότι πάνω από όλα είναι άνθρωπος, κοινωνικό όν, που έχει ανάγκη όσο τις υλικές αλλά τόσο, και περισσότερο, τις συναισθηματικές τους ανάγκες ,να φροντίσει και να καλύψει, μέσα από τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις.