Η Άννα Βίσση μίλησε στο περιοδικό Down Town της Κύπρου και μίλησε τόσο γαι τον ρατσισμό που έζησε καθώς και για την διαφορετικότητα!
«Ειδικά με σύντροφο τον Καρβέλα, στα 80s, βίωσα πάρα πολύ ρατσισμό! Ο Νίκος τότε φορούσε σκουλαρίκι, είχε μακριά μαλλιά και μιλούσε μόνο με αλήθειες. Αυτό ήταν μια ενοχλητική κατάσταση για τους συντηρητικούς, που αντιλαμβάνεσαι τότε ήταν πολύ περισσότεροι και επικρατούσαν. Αυτό τον ρατσισμό τον βίωσα κι εγώ ως γυναίκα του»
Και πρόσθεσε στο περιοδικό Down Town της Κύπρου: :
«όταν κάναμε, αρχές του ’90, για πρώτη φορά τους “Δαίμονες” μας είπαν “σατανιστές” και η εκκλησία μας κατηγόρησε σαν Άθεους. Όταν χωρίσαμε και ζούσαμε για λίγο καιρό στο ίδιο σπίτι ως φίλοι μάς έλεγαν ανώμαλους και προκλητικούς. Γενικότερα, δεχόμασταν καθημερινά γελοίες και ενίοτε αρκετά επιθετικές κριτικές. Πάντα γελούσαμε, όμως, με αυτό. Δεν φοβόμασταν, ούτε τις παίρναμε σοβαρά γιατί -ευτυχώς- είχαμε μυαλό, βλέπαμε μπροστά και κυρίως βλέπαμε μέσα μας».
Και συνεχίζει:
«Αισθάνομαι πως αυτοί που πολεμούν τη διαφορετικότητα είναι εκείνοι που δεν έχουν αρκετή δική τους προσωπικότητα, που η ζωή τους είναι βαρετή, που δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν και κρίνουν με ευκολία κάτι που δεν μπορούν να αναγνωρίσουν, δεν καταλαβαίνουν και δεν αισθάνονται. Στην ουσία αντικρίζοντάς το δεν μπορούν να το χειριστούν και στην ουσία το φοβούνται. Εκείνος που έχει προσωπικότητα, που τολμάει να ξεχωρίζει, να είναι διαφορετικός, να κάνει ακριβώς αυτό που αισθάνεται, όσο περίεργο κι αν μοιάζει, αρκεί να είναι πιστός στα θέλω και τα πιστεύω του, για μένα αυτός είναι ο κανονικός»