Η Δώρα Χρυσικού παραχώρησε τη νέα της συνέντευξη στο utopiazone.gr μιλώντας για την περιπέτειά της με τον καρκίνο, αλλά και την επιρροή στην ψυχολογία της, μέσα στο δύσκολο διάστημα που βίωσε με το θέμα της υγείας της.
Ποια θα χαρακτήριζες την πιο εμβληματική σου συνεργασία μέχρι σήμερα;
Σίγουρα αυτή με τον Αγγελόπουλο, εξαιτίας της προσωπικότητας του ιδίου φυσικά. Ήμουν πολύ μικρή, οπότε ο Θόδωρος με επηρέασε πολλαπλώς· ως πατρική φιγούρα, ως καλλιτεχνική οντότητα μεγατόνων αλλά και ως αισθητική και πολιτισμική πυξίδα. Με έμαθε τη γλώσσα της σιωπής και των συμβόλων και αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε.
Επίσης με εισήγαγε σε έννοιες όπως η ελληνικότητα, η ιστορικότητα, η πατρίδα, τα σύνορα, ο χρόνος, που με απασχόλησαν πολύ μετά. Με έναν τρόπο υπόκωφο και μαγικό ενστάλαξε μέσα μου έναν τρόπο κατανόησης του κόσμου και έναν κώδικα πολύ διαφορετικό από τους υπάρχοντες. Μου λείπει πολύ ο Θόδωρος. Μου λείπει η ηθική του οντότητα.
Και η μεγαλύτερη νίκη; Θα ήταν σωστό να λέγαμε σε αυτό το σημείο ότι η μάχη σου με τον καρκίνο κάνει κάθε άλλη καλλιτεχνική λαμπερή στιγμή να ωχριά;
Σίγουρα. Αν και δεν ξέρω αν με αντιπροσωπεύει η λέξη νίκη. Δεν είναι ο καρκίνος ο αντίπαλος. Ο εαυτός μας είναι και ο φόβος που προκαλείται εξαιτίας της νόσου. Ο φόβος του θανάτου, της ανημπόριας. Αλλά ναι, τον εαυτό μου προκάλεσα, τις βεβαιότητές μου, και μάλλον κατάφερα να του επιβληθώ· οπότε σίγουρα είναι μια στιγμή ένδοξη στον προσωπικό μου χάρτη