“Υπήρξε μια ανεξήγητη σύνδεση μεταξύ μας”
Συνέντευξη στο Down Town και στον Τάσο Μπιμπισίδη παραχώρησε ο Δημήτρης Μοθωναίος, ο οποίος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στην εμπειρία που είχε στο Πρωινό με την Φαίη Σκορδά, το διάστημα του πρώτου μισού της τηλεοπτικής season.
«Δύο εβδομάδες πριν από την καραντίνα ανεβάσαμε μια παράσταση με την Ευγενία Δημητροπούλου και πήγαμε καλεσμένοι στη Φαίη Σκορδά. Δεν τη γνώριζα ως τότε, όπως δεν γνώριζα και κανέναν από τον χώρο της τηλεόρασης. Μόλις την είδα να σηκώνεται, αισθάνθηκα κάτι. Υπήρξε μια ανεξήγητη σύνδεση μεταξύ μας. Το καλοκαίρι είχαμε κάποιες επαφές αλλά δεν καταλάβαινα που αποσκοπούσαν. Νόμιζα ότι απλώς η Φαίη με συμπαθεί και θέλει να πάμε για καφέ. Και ξαφνικά μου λέει να είμαι μαζί της στο Πρωινό».
«Δεν μου είχε περάσει ποτέ κάτι τέτοιο από το μυαλό. Είχα μιλήσει κάποια στιγμή για το Your face sounds familiar και δεν δεχόμουν. Δεν είχα καμία επαφή με την τηλεόραση. Το μόνο που είχα κάνει ήταν μια σειρά στην ΕΡΤ πριν από λίγα χρόνια» συμπλήρωσε ο ηθοποιός. «Πραγματικά δεν ξέρω τι με έκανε να πω ναι. Νομίζω ότι επειδή αυτός ο κύκλος έκλεισε με τη συνέντευξη που έδωσα στη Φαίη, όλα έγιναν για αυτό. Πιστεύω στις συγκυρίες».
Πως ήταν τελικά η εμπειρία;
Εντάξει, ήταν σουρεαλιστική. Ήταν σαν εξωσωματική εμπειρία. Έπαιρνα τη Φαίη κάθε Σαββατοκύριακο και της έλεγα: «Δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνω εκεί, τι έχω να προσφέρω». Είναι μια πολύ σκληρή δουλειά που απαιτεί απίστευτη προετοιμασία και έχει άλλου είδους έκθεση από αυτήν που είχα συνηθίσει, γιατί απλώς πρέπει να είσαι ο εαυτός σου μπορστά στην κάμερα, ενώ στο θέατρο είσαι ο ρόλος σου.
Τι αντιδράσεις είχες από συναδέλφους σου στο θέατρο όταν σε είδαν στο πάνελ;
Είχαν την ίδια έκπληξη που αντιμετώπισα και όταν έφτιαξα τον λογαριασμό του «Agapimeno» στο Instagram. Νόμιζαν ότι τρελάθηκα. Ένιωθαν ότι πρέπει να με προστατέψουν. Μου έλεγαν, «είναι φάρσα; Νομίζαμε ότι μας κάνουν πλάκα». Στην πραγματικότητα, δεν έχω καμία μεθόδευση στις επαγγελματικές μου κινήσεις. Έχω απλώς μονίμως τη διάθεση της εξερεύνησης. Δεν μου αρέσει να μπαίνω σε ένα καλούπι, επειδή έτσι πρέπει».