Την δική της πινελιά έδωσε όλα αυτά τα χρόνια, μέσω του Open, χάρη στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ και τις αποκλειστικότητές της. Η Έλενα Πολυκάρπου αποχωρεί από τον σταθμό, έπειτα από 8 ολόκληρα χρόνια, ευχαριστώντας όλους τους φίλους και συνεργάτες του που γνώρισε, μα πάνω από όλα τον Νίκο Κοκλώνη και την Κατερίνα Καινούριου για το βήμα που της έδωσαν:
«Ένας μεγάλος κύκλος έκλεισε μετά από οκτώ χρόνια, γεμάτα με όμορφες και δύσκολες στιγμές αλλά με ανθρώπους που θα μου λείψουν παρά πολύ. Όλα τα αγόρια μου στα εξωτερικά συνεργεία, όπου μαζί τους έκανα όλα τα καραούλια μου… Σας αγαπώ όλους και μακάρι όλα τα κανάλια να κατάλαβαιναν ότι οι τεχνικοί είστε ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια ενός τηλεοπτικού σταθμού!
Δεν αλλάζω εύκολα επαγγελματικά σπίτια αλλά ο Νίκος Κοκλώνης μου προσέφερε ασφάλεια και σιγουριά. Θέμη Μάλλη σε ευχαριστώ για την ευκαιρία. Κατερίνα Καινούργιου είσαι η πιο δοτική, ηθική, μα πάνω από όλα δίκαιη κεντρικά που έχω γνωρίσει στα χρόνια που δουλεύω (θα πάρω σύνταξη μαζι σου…). Και να ξέρεις δεν ξεχνάω ποτέ ό,τι εχεις κάνει για εμένα αλλά και για όλη την ομάδα σου. Δεν είσαι μόνο η κεντρικιά μου, αλλά και φίλη μου! Σε αγαπώ.
Χρήστος Αϊβαλιώτης, ο αρχισυντάκτης της εκπομπής μας. Σίγουρα ένας από πιο εργατικούς αρχισυντάκτες που έχω δουλέψει. Κρατάω άπειρα μεταμεσονύχτια τηλέφωνα, πολλές δυσκολίες αλλά και αστείες στιγμές. Ένα όμως θα θυμάμαι, ότι στα δύσκολα ήσουν εκεί για να πάρεις την ευθύνη και να σταθείς δίπλα στην ομάδα σου, έστω και αν κάτι είχαμε χάσει (βέβαια ας ελπίσουμε του χρόνου να μας ζητάς λιγότερα θέματα και να ανεβαίνεις λιγότερο στην πάνω σκάλα… ξέρεις εσύ).
Γιάννη Πουλόπουλέ μου, ήσουν το δώρο μου για φέτος. Καριοθραύστης όταν ανεβαίνε ο Χρήστος στην πάνω σκάλα και ήσουν ο μόνος που κατάφερνε να τον ηρεμήσει και πάντα δίπλα σε όλους μας… Έμαθα πολλά απο εσένα (ρήματα, jourfixe, passe le temps… έγινα καλύτερη…)
Μήνα, Μαρία είστε οι μεγαλες μου αδυναμίες. Μενια, Σπύρο, Αννα, Έλενα, Σοφία, Αργύρη, Γιώργο, Κωνσταντίνα, Πένυ με πολλούς από εσάς είμαστε χρόνια μαζι. Ήμασταν μικροί και μικρές, δουλεύαμε μαζι ελεύθεροι, μετά παντρευτήκαμε, γίναμε μαμάδες και ακόμα είμαστε μαζι. Άννα και Σπύρο του χρόνου ελπίζω να σας παντρέψω όχι μαζι, τον καθένα ξεχωριστά (σας χρωστάω ένα τραπέζι ξέρετε εσείς…)
Γιατί στο τέλος της μέρας, μέσα από αυτή τη “βρωμοδουλειά”, δημιουργούνται και όμορφες σχέσεις»