Όπως κατέγραψα στις σελίδες του βιβλίου μου «Από το ημερολόγιο μου…» την ημέρα που αποχαιρέτησα για πάντα τον ακριβό μου πατέρα…
Πέμπτη 7 Απριλίου 2005 – ΑΝΤΙΟ ΠΑΤΕΡΑ
«Σήμερα όλα ήταν αλλιώτικα. Είχαν κάτι από τη Μεγάλη Παρασκευή, κάτι από τον Επιτάφιο, κάτι από το τραγούδι του Νεκρού Αδερφού…
Ήταν η Πέμπτη, η τελευταία του Πέμπτη…
Από το πρωί είχε χάσει την επαφή με το περιβάλλον. Σήμερα είχα τη διαίσθηση, την κακή διαίσθηση ότι κάτι δε θα πήγαινε καλά. Επικοινωνούσα συνεχώς με τη μονάδα και το γιατρό του.
Μου είπαν ότι η κατάστασή του παραμένει κρίσιμη και ότι τα περιθώρια στενεύουν.
Θα πήγαινα να το δω στις 20.00.την καθορισμένη μας ώρα. Δεν πρόλαβα όμως… Το κινητό μου χτύπησε στις 18.30 και η φωνή του γιατρού του, μου έστελνε το τραγικό τελεσίγραφό της :
«Άννα έλα μην αργείς…
Διαβάστε την συνέχεια στο: magdasnews.gr