Απ’ τις μουσικές σκηνές στο θεατρικό σανίδι η Ειρήνη Δούκα
«Ένας καλλιτέχνης οφείλει να έχει ανοιχτούς πνευματικούς ορίζοντες και να μην είναι μονοθεματικός» υποστηρίζει με θέρμη η τραγουδίστρια Ειρήνη Δούκα. Η ίδια το αποδεικνύει άλλωστε, μια και αφήνει για λίγο τις συναυλίες και ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή σε ένα έργο που ταξιδεύει τον θεατή στη Νέα Υόρκη του παρελθόντος… Η Ειρήνη Δούκα μιλάει στο «VS» για το τόλμημά της, το έργο αλλά και τα μελλοντικά της σχέδια…
Σας είχαμε μάθει ως τραγουδίστρια, αλλά πλέον σας συναντούμε με την ιδιότητα του ηθοποιού. Πώς πρόεκυψε αυτή η στροφή;
Δεν θεωρώ ότι έκανα κάποια στροφή. Δεν άφησα τη μουσική πίσω μου για να ασχοληθώ με το θέατρο. Ο Νικόλας Μίχας (σκηνοθέτης) και η Μαρία Γαλάτη – Λιανοπούλου (ηθοποιός) μου πρότειναν έναν ρόλο σε μια μουσικοθεατρική παράσταση που θεώρησαν ότι μου ταιριάζει. Πέρυσι συμμετείχα σε μια παιδική παράσταση με τον Ορέστη Τρίκα και την Κατερίνα Σπυροπούλου “Η λεύκα και το άλογο”. Στην περσινή Biennale της Αθήνας συμμετείχα με μια όμορφη ομάδα σε μια μουσικοχορευτική παράσταση.
Πιστεύετε πως ένας καλλιτέχνης οφείλει να είναι μονοθεματικός ή να έχει ανοιχτούς ορίζοντες; Και πώς δικαιολογείτε τη στροφή ενός καλλιτέχνη απ’ το τραγούδι στην ηθοποιία; Δυο χώροι που αν και μοιάζουν συγγενείς, έχουν πάγιες διαφορές…
Σαφώς και πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει ανοιχτούς ορίζοντες, άλλωστε αυτού του είδους τους καλλιτέχνες θαυμάζω εγώ. Υπάρχουν τραγουδιστές που ζωγραφίζουν υπέροχα, ηθοποιοί που τραγουδάνε μοναδικά και όλοι οι συνδυασμοί που μπορεί να φανταστεί κάνεις. Οι αγαπημένοι μου τραγουδιστές δεν είναι εκείνοι οι αλάνθαστοι με τρομακτική τεχνική αλλά εκείνοι που τσαλακώνονται και νοιώθουν κάθε λέξη. Τα εκφραστικά του μέσα ένας καλλιτέχνης οφείλει να τα χρησιμοποιεί και να τα δοκιμάζει μακριά από συμβιβασμούς και κοινωνικά ταμπού. Ένας τραγουδιστής λοιπόν που παίζει στο θέατρο δοκιμάζεται σε μια άλλη μορφή τέχνης, την οποία πρέπει να σεβαστεί και να δουλέψει με αγνές προθέσεις και μεράκι.
Τι έχει να δει ο θεατής στον χώρο «Δια Δύο»;
Ένας δικηγόρος που ζει στο Los Angeles, χωρίζει με τη γυναίκα του, πλούσια διάσημη και πετυχημένη τραγουδίστρια της jazz. Αποφασίζει να εγκαταλείψει τα πλούτη και τη βολή του για να βρει την τύχη του στη Νέα Υόρκη όπου γνωρίζει, μια φλογερή Ισπανίδα καλλιτέχνη και τα πράγματα περιπλέκονται. Ερμηνεύω ζωντανά όλα τα κομμάτια της παράστασης, και εκτός από γνωστά jazz τραγούδια αλλά και μελωδίες από γνωστά musical, συμπεριλαμβάνονται γαλλικά ισπανικά και πορτογαλικά κομμάτια, όπως και πρωτότυπη μουσική που φτιάχτηκε ιδικά για την παράσταση.
Το έργο είναι μια διαδρομή στη σκοτεινή και επαναστατική Αμερικάνικη μητρόπολη της δεκαετίας του ’70. Αν το μεταφέραμε στο σήμερα και στη χώρα μας, ποια στοιχεία της σύγχρονης Ελλάδας θεωρείτε πως είναι σκοτεινά και απαιτούν επαναστατική όψη;
Η ανελέητη κλεψιά, η αναξιοκρατία, η σκόπιμη πόλωση της κοινωνίας. Οι κλέφτες είναι έξω και οποίος χρωστάει 50ευρω του κλείνουν τη ΔΕΗ και του παίρνουν το σπίτι. Άνθρωποι που δούλεψαν μια ζωή δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια ή να πάρουν τα φάρμακα τους. Επανάσταση ναι, αλλά όχι επανάληψη της ιστορίας. Η επανάσταση όπως γίνεται τώρα δυστυχώς δεν τους πονάει. Η βία τους τρέφει και τους κάνει πιο δυνατούς. Παρόλα αυτά συμβαίνουν πολύ σπουδαία πράγματα σε αυτή τη λατρεμένη χώρα. Ίσως και επαναστατικά, από ταλαντούχους και ονειροπόλους, που θα ήθελα πάρα πολύ να γίνονται περισσότερο γνωστά στο ευρύ κοινό.
Μελλοντικά σχέδια;
Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει ένα e.p. με αγγλόφωνα τραγούδια που ετοιμάζω εδώ και καιρό με τον Greggy Κ. και μια ομάδα αγαπημένων μας μουσικών…
INFO:
«Στη Νέα Υόρκη, κάποτε». Με τους Ειρήνη Δούκα, Greggy K και Μαρία Γαλάτη-Λιανοπούλου. Σκηνοθεσία: Νικόλας Μίχας. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Χώρος τέχνης «Δία Δύο» (Σπύρου Πάτση 99, Βοτανικός)